Дард ва даво (36): Гуноҳнинг заҳри (04)

0

Абу Умар Ибн Абдулбар раҳимаҳуллоҳ Абу Ҳиззондан ривоят қилади: “Аллоҳ таоло бир қишлоққа икки фаришта юбориб: “Бу қишлоқ аҳолисининг барчасини яксон қилинглар”, деб буюрди. Фаришталар у ерда бир масжидда намоз ўқиётган бир кишини учратдилар ва: “Эй Раббимиз, у ерда фалончи банданг намоз ўқияпти экан?”, дейишди. Аллоҳ таоло бундай деб жавоб беради: “Қишлоқдагиларни ва уларга қўшиб ўша бандамни ҳам ҳалок қилинглар. Чунки у асло Мен учун ғазабланмаган[1].

Ҳумайдий раҳимаҳуллоҳ Мисъар раҳимаҳуллоҳдан нақл қилишича, бир фариштага бир қишлоқни ерга юттириб юбориш буюрилади. Фаришта: “Эй Раббим, у ерда фалончи ибодатгўй банданг бор эмасми?”, деб айтади. Шунда Аллоҳ таоло унга қуйидагича ваҳий қилади: “Биринчи ўша бандадан бошла. Чунки у бир лаҳза бўлсин, Мен учун ғазаб қилмаган[2].

Ибн Абу Дунё раҳимаҳуллоҳ Ваҳб ибн Мунаббиҳдан нақл қилади: «Довуд алайҳиссалом бир хато ишга қўл уриб, ортидан: “Раббим, мени кечир”, деб кечирим сўради. Аллоҳ таоло унга: “Сени кечирдим. Қилган хатойинг иснодини Бани Исроилга юкладим”, деди. Довуд деди: “Эй Раббим, қандай қилиб, ахир Сен ҳеч кимга зулм қилмайдиган адолатли ҳакамсан-ку, хатони мен қилсам-у, исноди мендан бошқага юкланадими?!”. Шунда Аллоҳ: “Чунки сен хато иш қилганингда улар дарров сенга танбеҳ беришмади”, деб ваҳий қилди»[3].

Ибн Абу Дунё Анас ибн Молик разияллоҳу анҳудан нақл қилади: «Анас бир киши билан Ойша разияллоҳу анҳонинг ҳузурига кирди. Ҳалиги киши Ойша разияллоҳу анҳога: “Эй мўминлар онаси, бизга “зилзила” ҳақида айтиб беринг”, деб илтимос қилди. Ойша разияллоҳу анҳо деди: “Қачон одамлар зинони ҳалол санашса, маст қилувчи ичимлик ичишса, мусиқа асбобларини чалишса, Аллоҳ азза ва жалла осмонда туриб, рашки келади (яъни буйруқ ва қайтариқлари оёқ ости қилинаётгандан ғазабланади) ва ерга: “Уларни силтаб ташла”, деб буюради. Агар тавба қилиб, гуноҳлардан тийилсалар, азобини тўхтатади. Акс ҳолда ерни устларига ағдаради”. У киши: “Эй мўминлар онаси, бу уларга юборган азобими?”, деб сўради. Ойша разияллоҳу анҳо: “Мўминларга огоҳлантириш ва раҳмат, кофирларга жазо-уқубат, азоб ва ғазабдир”, деб жавоб беради. Анас розияллоҳу анҳу айтади: “Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам вафотидан сўнг мени мазкур ҳадисчалик хурсанд қиладиган бирон ҳадис эшитмадим[4].

Ибн Абу Дунё нақл қилган мурсал ҳадисда айтилишича, Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам даврларида зилзила содир бўлади. У зот қўлларини ерга қўйиб: “Тинчлан, ҳали буни вақти келмади”, дедилар. Сўнгра саҳобаларга юзланиб дедилар: “Раббингиз (ғазабланадиган бир ишни қилибсиз. Шунга) Уни рози қилишингизни истаяпти. Рози қилинглар”. Умар ибн Хаттоб халифалик даврида Мадинада яна зилзила рўй берди. Умар одамларга деди: “Эй одамлар, бу зилзила сизлар қилган ёмон иш сабабидан содир бўлди. Жоним қўлида бўлган зотга қасамки, агар яна бир бор зилзила бўлса, бу ерда сизлар билан бирга яшамайман[5].

Ибн Абу Дунё “Маноқибу Умар” (Умар разияллоҳу анҳунинг фазилатлари) китобида нақл қилишича, Умар халифалигида ер силкинди. Умар қўлини ерга уриб деди: “Сенга нима бўлди? Сенга нима бўлди? Билиб қўйинглар, қиёмат бўлганда ер устида рўй берган ҳамма нарсани айтиб беради. Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва салламнинг бундай деганларини эшитганман:Қиёмат куни ернинг ҳар бир гази, ҳар бир қаричи тилга кириб, сўзлайди[6].

Имом Аҳмад Сафийядан ривоят қилади: «Умар халифалигида зилзила бўлди. Шунда Умар: “Эй одамлар, бу нимаси? Ёмон ишларни шунчалар тез пайдо қилмасанглар! Яна қайта зилзила бўлса, бу ерда сизлар билан яшамайман”, деди»[7].

Каъб айтади: “Ер қачон устида гуноҳлар қилинса, силкинади. У Парвардигор бу ишларни кўришидан қўрқиб, титрайди[8].

[1] Ибн Абу Дунё. “Ал-уқубот”, 14. Ибн Ваззоҳ. “Ал-бидаъ ван-наҳю анҳа”, 286. Мақдисий. “Ал-амру бил-маъруфи ван-наҳю анил-мункари”, 42.

[2] Ибн Абу Дунё. “Ал-уқубот”, 16.

[3] Ибн Абу Дунё. “Ал-уқубот”, 15. Мақдисий. “Ал-амру бил-маъруфи ван-наҳю анил-мункари”, 76.

Эслатма: Довуд алайҳиссалом қилган хатоси тўғрисидаги ривоятларнинг кўпи бадбахт яҳудлар тўқиб чиқарган уйдирмалардир.

[4] Ибн Абу Дунё. “Ал-уқубот”, 17.

[5] Ибн Абу Дунё. “Ал-уқубот”, 18. Ибн Абдулбар раҳимаҳуллоҳ айтади: “Набий саллаллоҳу алайҳи ва саллам тириклик чоғларида (Мадина шаҳрида) зилзила содир бўлгани ҳақида саҳиҳ (ишончли) ривоят келмаган. Шунингдек, зилзила пайтида муайян бир амални қилиш, ё муайян бир сўз айтиш кераклиги ҳақида Пайғамбаримиздан бирон саҳиҳ ҳадис нақл қилинмаган. Мадинада зилзила илк бор Умар разияллоҳу анҳу даврида рўй берган” (“Ал-истизкор”, 2\418).

[6] Ибн Абу Дунё. “Ал-уқубот”, 19.

[7] Аҳмад ривоят қилганини учратмадик. Лекин ушбу китобларда нақл қилинган: Ибн Абу Шайба. “Мусаннаф”, 2\222. Ибн Абу Дунё. “Ал-уқубот”, 20. Байҳақий. “Ас-сунан ал-кубро”, 2\342.

[8] Ибн Абу Дунё. “Ал-уқубот”, 21.

Ўзбек даъватчиси. Бошланғич диний таълимни ва араб тилини ўз юртидаги масжид имомларидан олди, сўнгра Мисрга бориб, Ал-Азҳар университетига кирди. Талабалик йилларида аҳли суннат вал жамоат машойихларидан таълим олди. Жумладан, шайх Содиқ Самарқандий, шайх Саидаҳмад Нуриддин, Сирожиддин Шоший, шайх Мустафо Адавий, Аҳмад Абул Айнайн, Аҳмад Ийсавий ва бошқаларни санаб ўтиш мумкин. 2015 йилдан бери ўзбек тилидаги ИхлосОрг исломий веб саҳифасида фаолият юритиб келмоқда.

Изоҳ қолдиринг